LiFe style

  ทริปนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว แต่ยังไม่ได้เขียนเรื่องราวสักที จนวันนี้มารื้อฟื้นเกี่ยวกับการเดินทางในประเทศญี่ปุ่นก็เลยกลับมาเล่าอีกครั้ง ไม่ง่ายนะที่จะมีโอกาสได้พาแม่อายุ 70 ปี และคุณน้าที่อายุ 60 ปลายๆไปต่างประเทศด้วยตัวเอง ข้อจำกัดอะไรมันมากมาย อย่างเช่นเดินไกลมากๆ ไม่ได้ เรื่องภาษาก็สำคัญที่บิ๊กเอ็มพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ คุณแม่ไม่ได้เลย คุณน้าก็ได้บ้าง และอาหารการกิน แต่ก็ทลายข้อจำกัดเหล่านั้นเช่น เลือกประเทศที่สะดวกและมีสิ่งอำนวยความสะดวกแก่ผู้สูงอายุ จัดทริปง่ายๆ แลนด์มาร์คอาจจะไม่ครบ แต่เที่ยวให้ทั่วถึง และคุ้มกับเงินที่จ่าย หากต้องเดินไกลก็เลือกที่จะนั่ง Taxi โรงแรมใกล้สถานีรถไฟหรือระบบขนส่ง ภาษาที่ไม่ได้ก็ใช้กูเกิลแปลเอา ถ้าจะกินอาหารก็ถ่ายรูปตัวอย่างหน้าร้านแล้วยื่นให้พนักงานดู และทริปนี้ก็ออกมา โดยคิดว่าเมื่อไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงอะไร และอะไรที่แม่และน้าน่าจะชอบ 1.ฟูจิ 2.ซากุระ 3.หิมะ 4.กิโมโน 5.รถไฟความเร็วสูง 6.วัด วัง และแผนก็ออกมาโดยเลือกสายการบินที่ครบ บริการดี ถ้าต่อเครื่องก็ไม่นานจนเกินไป เลยได้สายการบินหนึ่งที่แวะต่อเครื่องที่ประเทศฮ่องกง การเ...

     หลังจากที่ได้เที่ยวพะอั่งไปจนเกือบครบทุกที่ อีกวันผมเลยตัดสินใจเดินทางไปยังเมืองเมาะลำไหญ หรือมะละแหม่งตามที่คนไทยเรียกกัน        การเดินทางจากพะอั่งไปเมาะลำไหญไม่ยาก เดินมาที่ Clock tower แแล้วถามคนแถวนั้นว่าจะไปเมาะลำไหญซื้อตั๋วที่ไหน แต่ถ้าพูดไม่เป็นบอกเค้าว่าเมาะลำไหญ เค้าก็จะชี้ไปทางท่ารถ ค่ารถ 1000 จ๊าตประมาณ 32 บาทครับ เป็นรถแบบหวานเย็นๆ ค่อยๆไปคนโบกตรงไหนก็จอด ตอนขึ้นไปก็งงว่านั่งตรงไหนแต่ก็มีพี่ชายชาวเมียนมาร์ใจดีคนนึงบอกที่นั่งให้ รถวิ่งจนถึงเองตุ๊จะจอดพักรถแปบๆเพื่อรอผู้โดยสาร ระหว่างนั้นก็มีเด็กเอาของมาขายทั้งน้ำ ลอนตาล และกุ้งชุบแป้งทอด ผมก็ไม่ได้สนใจหรอก แต่พี่ชายที่นั่งข้างๆก็ซื้อกุ้งมาแล้วเอามาแบ่ง รถชาติก็อร่อย ของฟรีหนิ!!! ระหว่างทางรถก็แล่นผ่านต้นไม้ แม่น้ำ ข้ามสะพาน จนมาถึงท่ารถที่เมืองเมาะลำไหญ      ปกติถ้านั่งจากเมียวดีมาเมาะลำไหญก็สามารถทำได้ ค่ารถเท่ากับไปพะอั่งเลยคือ 10000จ๊าต/320 บาท อัตราแลกเปลี่ยน ณ ตอนนั้น แต่ถ้าไปหลายๆคนก็อาจจะเหมารถให้เค้าพาไปเที่ยวนั่นนี่เพิ่ม ...